خبرهای رسیده از آنچه در نقل و انتقالات فوتبال اتفاق می‌افتد، حکایت از بازگشت قریب‌الوقوع علی دایی به آغوش فوتبال دارد.
 

نگرانی‌های ما بابت این بازگشت مثل همیشه سر جای خود باقی است‌؛ چون مراقبت از وجاهت و اعتبار دایی را یک وظیفه ملی می‌دانیم و در قبال این برند معتبر احساس مسئولیت می‌کنیم اما از سوی دیگر حس می‌کنیم این فوتبال در غیاب دایی خیلی چیزها کم دارد.

وقتی بازی‌های لیگ چهاردهم را در ذهن‌مان مرور می‌کردیم و نیمکت‌های مربیگری را می‌دیدیم، با خود می‌گفتیم آیا این فقط علی دایی است که در این فوتبال زیادی بود؟
این روزها مردانی در لیگ‌ برتر مربیگری می‌کنند که نه شهرت دایی را دارند و نه در فوتبال به نیمی از اعتبارش دست یافته‌اند. طبیعی است در این اوضاع بلبشو، ما دایی را ترجیح می‌دهیم به همه آنهایی که می‌خواهند از هر طریقی شده در فوتبال بمانند.

آنها اعتباری برای فوتبال ایران محسوب نمی‌شوند اما دایی افتخار فوتبال ماست. پس هر قدر دایی‌ها در این فوتبال بمانند، فوتبال از وجودشان منتفع می‌شود. این واقعیت ماجراست و جز این نیست. بازگشت دایی به فوتبال و حضور او در یکی از تیم‌های حاضر در لیگ‌ برتر این مزیت را دارد که بازی‌های لیگ جذاب‌تر می‌شود.

امثال دایی صدای رسای فوتبال ما هستند. ممکن است اشتباه کنند اما بودن‌شان را در همین فوتبال به نبودن‌شان ترجیح می‌دهیم. هرگز نمی‌خواهیم و نمی‌پسندیم که دایی نباشد اما آنهایی که فوتبال را ارث پدری‌شان می‌دانند، همه کاره این ورزش باشند. دایی اگر هزار سال هم اشتباه کند، تمام اشتباهاتش را می‌پذیریم و او را برای همه اعتبار و وجاهتی که به فوتبال ما بخشیده است، ستایش می‌کنیم.
حتی وقتی به ما می‌گویند دایی دوست دارد یکسره از او تعریف کنیم، می‌گوییم حقش است. از دایی باید هم تعریف کرد و به موقعش البته انتقاد، اما ما دوست داریم دایی در فوتبال ایران باشد و امیدواریم به زودی او را در لیگ ببینیم.



تاريخ : ۱۳٩٤/۳/٢٦ | ٤:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی مومنی | نظرات ()
  • وبلاگ شخصی | بن تن